dokonany

Fakt dokonany zob. fakt 1.
Postawić, stawiać kogoś przed faktem dokonanym zob. fakt 5.

Słownik frazeologiczny . 2013.

Look at other dictionaries:

  • dokonany — {{/stl 13}}{{stl 8}}przym. Ia, jęz. {{/stl 8}}{{stl 7}} o czasowniku lub jego formach: oznaczający czynność ujmowaną jako kompletna, zakończona w przeszłości lub taka, która będzie ukończona w przyszłości {{/stl 7}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • dokonany — imiesł. przymiotnikowy bierny czas. dokonać (p.) dokonany w użyciu przym. 1. tylko we fraz. Fakt dokonany «to, co zaszło, co miało miejsce» 2. jęz. «oznaczający czynność skończoną» Czasownik dokonany …   Słownik języka polskiego

  • fakt dokonany — {{/stl 13}}{{stl 7}} działanie niepozostawiające komuś możliwości wyboru, stawiające kogoś w nowym, zaskakującym i często niekorzystnym położeniu : {{/stl 7}}{{stl 10}}Uprawiać politykę faktów dokonanych. Stwarzać fakty dokonane. {{/stl 10}} …   Langenscheidt Polski wyjaśnień

  • omyłkowy — «dokonany, popełniony przez omyłkę» …   Słownik języka polskiego

  • perfektywny — jęz. «nadający tematowi czasownika charakter dokonany; o temacie czasownika: dokonany» Perfektywna funkcja prefiksu. ‹łac.› …   Słownik języka polskiego

  • Antoni Karwowski — Naissance 14 avril 1948 Grajewo …   Wikipédia en Français

  • fakt — 1. Fakt dokonany «zdarzenie, sytuacja, które już zaistniały i nie można ich zmienić»: Wschodnią granicę Polski chciał Dmowski uregulować przy pomocy polityki faktów dokonanych. DzN 1 2/1981. 2. Fakt faktem; to fakt «istotnie, rzeczywiście, tak… …   Słownik frazeologiczny

  • aoryst — m IV, D. u, Ms. aorystyście; lm M. y jęz. «czas przeszły dokonany oznaczający czynność, która doszła do skutku bez względu na to, czy rezultat jej trwa nadal; występuje np. w sanskrycie, języku greckim, staro cerkiewno słowiańskim» ‹z gr.› …   Słownik języka polskiego

  • autoryzować — ndk IV, autoryzowaćzuję, autoryzowaćzujesz, autoryzowaćzuj, autoryzowaćował, autoryzowaćowany «dokonywać autoryzacji, zezwalać na wydanie, przekład, adaptację, przeróbkę itp. swego dzieła; zatwierdzać, potwierdzać, uwierzytelniać, popierać,… …   Słownik języka polskiego

  • bojówka — ż III, CMs. bojówkawce; lm D. bojówkawek «oddział zbrojny tworzony i kierowany przez organizację bojową» Hitlerowskie bojówki nacjonalistyczne. Zamach dokonany przez bojówkę …   Słownik języka polskiego

Share the article and excerpts

Direct link
Do a right-click on the link above
and select “Copy Link”

We are using cookies for the best presentation of our site. Continuing to use this site, you agree with this.